บทที่ 45 งอนเองง้อเอง3

“เข้าใจหรือยัง”

“เข้าใจแล้วค่ะ” ใบหน้าเล็กพยักหงึกๆรัว รับรู้ความหมายที่อีกคนจะสื่อ

“งั้นก็นอนได้แล้ว” รามก้มลงไปจุ๊บที่หน้าผากนวลหนึ่งครั้งก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้างๆกันกับเธอพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมและทำท่าจะหลับตาลงด้วยว่าตัวเองก็รู้สึกเพลียๆเช่นกั

“พี่รามคะ” ทว่าเสียงหวานก็เอ่ยเรียกทำให้เขาต้องลืม...